Γιατι βρίσκεσαι εδώ...

Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους δεν αξίζει η εικόνα της φθοράς. Άνθρωποι που ξεχωρίζουν για αυτό το "κάτι" που δεν βρίσκεις στους άλλους, στους πολλούς.

 Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια έκφραση απροσποίητη του προσώπου, τα χαρακτηριστικά και η κατατομή τους, η ίδια η ψυχοσύνθεση τους που διαφέρει απο το πλήθος. Και διαφέρεις απο το πλήθος, μόνον όταν διαθέτεις προσωπικότητα. Μόνον όταν η ζωή σου, όσο μικρή ή μεγάλη σε μάκρος και να τράβηξε, ήταν ένα μονοπάτι, μία ατραπός ουσιαστικής ζωής έστω και δια πυρός και σιδήρου.

Διαφέρεις μόνον όταν έχεις την δύναμη να υπηρετείς την αλήθεια ενάντια στο ψέμα. Διαφέρεις όταν η ζωή δε σου χαρίστηκε σε καμιά περίπτωση. Διαφέρεις γιατι την άρπαξες απο τα μαλλιά τούτη την ευκαιρία του να ζήσεις. Να ζήσεις όπως μπορείς, μα να ζήσεις. Και τότε παίρνεις επάνω σου έναν σταυρό. Μίαν ευθύνη μεγάλη που πληρώνεται με το αίμα της καρδιάς και της ψυχής σου. Παίρνεις την ευθύνη του να διαφέρεις και να διδάσκεις απο αυτή σου την διαφοροποίηση απο τον πολύ πολύ κόσμο.

Είσαι εδώ αναγνώστη γιατι αυτός που συντάσσει το παρόν κείμενο, ένιωσε εδώ και κάποιον καιρό την ανάγκη να μιλήσει όπως έκανε πάντα στην ζωή του για ένα πρόσωπο που τώρα πια δεν μπορεί να μιλήσει. Να την υπερασπιστεί την Λαμπέτη ; οχι δε νομίζω. Οτι έζησε εκείνη το έζησε ως το μεδούλι και αντιμετώπισε την τρικυμία της ζωής της με δύναμη και σθένος δέκα ανδρών.
 Να μνημονεύσει την Λαμπέτη ; Οχι βέβαια. η Έλλη δεν θα ενδιαφέρονταν καθόλου για μνημόσυνα μη σου πώ πως θα γελούσε κιόλας ακόμα και με τη σκέψη αυτή. Θα ήθελε να την θυμούνται αλλά με τον δικό της τρόπο.

Και ο δικός της τρόπος, ο δικός της δρόμος υπήρξε το ΘΕΑΤΡΟ. Ναι η Έλλη υπήρξε η πιο μεγάλη θεατρίνα που πέρασε ποτέ ίσως απο το Ελληνικό θέατρο. Μια θεατρίνα της σιωπής στα τελευταία της χρόνια. Μια θεατρίνα που δεν χρειάζονταν να φωνασκεί επάνω στο σανίδι για να την προσέξεις (το έκαμε ίσως και αυτό αν το απαιτούσε ο ρόλος). Αρκούσε μόνο ένα βλέμμα της για να γίνει αμέσως το ενδιαφέρον μιάς ομήγυρης. Μιάς παρέας μεγάλης όπως το θεατρικό σανίδι, οι θεατές και όσοι κάθε βράδι καταθέτουν ψυχή εκεί επάνω.

Η Έλλη πάει, αλλά δεν πέρασε. Έφυγε μόνον κατά σάρκαν αλλά είναι ακόμη εδώ κι αυτό που σου λέω πάρτο στα σοβαρά, δεν είναι λόγια του αέρα. Και θα είναι για πάντα εδώ γιατι συνέδεσε την ζωή και την θεατρική της ύπαρξη με εκείνο το "Σ΄αγαπώ" της σοφίτας στην "Κάλπικη λίρα". Και θα χαμογελά για πάντα αινιγματικά, με κείνο το χαμόγελο όλο θλίψη και μυστήριο που θα έκανε ως και τον Ντα βίντσι να διαλέξει αυτό το κεφάλι για να παραστήσει την Τζιοκόντα του, κάθε φορά που δύο νέοι θα μοιράζονται τα όνειρα τους για το μέλλον.

Κάθε φορά που θα ανταλλάζουν τούτα τα πέντε όλα κι όλα γράμματα της Ελληνικής αλφαβήτου. Που θα αγαπά ο καθένας τον άλλον με ειλικρίνεια της στιγμής πέστην και παιδιάστικη, δίχως να νοιάζεται για το μέλλον και τους υπολογισμούς που φέρνει, για το μετά που συνήθως έρχεται να συνθλίψει ως μέρος του παιχνιδιού της μοίρας μας οτι νομίσαμε πως δεν θα σβήσει ποτέ.

Για αυτό είσαι εδώ αναγνώστη....